Tweeet Tweeeet :D

Tweeet Tweeeet :D

Oh, balik na balik na ako sa sirkulasyon ng mga Tumblr Meetups! See you sa mga pupunta. Hanap ako mga kasama oh! Wala pa ako kasama eh, please?

09067867845 «— Here’s my number.

Ingat lahat! :) 09067867845

ysonpop: Ang galing :) Hmm. Achievement! Idol na kita Kuya! HAHAHAHAHA

Salamat. Akala ko talaga hindi ko kaya yun. Halos manginig ang Meycauayan sa sigaw ko. Hahaha

READ MY STORY: THIS IS NOT A JOKE: Meycauayan Bulacan to Ayala Makati in 4 hours… WALK.


So ano ba talaga ang aral na nakuha ko doon? Marami. Unang una sa lahat, wag tatanga tanga. Ingatan ang mahahalagang gamit lalo na ang pera, cellphone at mga importanteng dokumento.

Pangalawa, Wag kang mawawalan ng pag-asa. Di porket wala ka nang makitang paraan, di ka na tutuloy. Pero importante pa din ang “Learn to choose your battles”. Sa akin kasi, alam ko naman na fault ko yon. At mas praktikal kung papasok ako kaysa ma late ako. At okay din na mapagod ako kalalakad, kasi bukas day off ko na.

Pangatlo, sa ganitong experience ko nakikita kung gano ako katatag. Kay hirap isipin na nagyayari yung ganitong bagay, pero nalaman ko na kaya ko pala maglakad sa ganitong kalayo.

The bottomline: Sa sarili mong experience, nagiging mas matatag ka talagang tao. be proud! Pero di ibig sabihin nito ay uulit ulitin mo na yan. Matuto ka naman! At tsaka, nangyari yan sa iyo para malaman mo kung gano kahirap yung mga ginagawa ng taong may mas malalang kalagayan pa sayo.

Congrats, Kian.

05-22-2013 (Wed) 10:30PM - I’m really excited for my Thursday Midnight shift. Today is the last day of my work for this week. So I left our house in Meycauayan by 10:30pm, walked for 5 minutes, then I rode on a tricycle outside the village. Upon reaching the NLEx tollgate, I paid the tricycle driver. Unfortunately, I left my purse containing all my money inside his vehicle. I just realized that minute after the driver has left.

So what I did? Nothing. I just shouted loudly there. Wala akong magawa kasi lahat ng pera ko nandoon, at hindi na ako makakabalik sa bahay kasi walang ibang tao, at wala akong susi. I searched for my bag for coins, and I’m very lucky that I found five P5 coins. Wait, my transpo allowance going to the office alone is P75. How’s that? I lack 50 pesos. Oh Gracious Lord, wala talaga akong ibang naisip gawin kundi ang maglakad. I don’t know a friend of mine there who can help me, and since it’s midnight, everyone are sleeping.

So my journey just started. To save costs, I walked from NLex tollgate in Meycauayan to McArthur Highway, that’s almost 2 kilometer. Then From Meycauayan to Malinta in Valenzuela, I think that’s 7 kilometers, bale 9 na yun. I felt some pain in my feet so I decided to ride a jeep from Malinta to 5th Avenue in Caloocan, I paid 10 pesos. Same routine, I walked from 5th Avenue to Blumentritt in Manila, then I rode the jeepney again from Blumentritt to Gil Puyat for 15 pesos.

So I felt a little happiness when I reached Gil puyat Avenue. Maluha luha talaga ako, pero my journey was not yet finished. I still have to walk from there to my work in Ayala Avenue. That’s really a pain for me.

Fortunately, I reached office at 2:45am. That’s 4 hours and 15 minutes journey. No water, no stopovers, no rest. The only thing I have is a little energy, and big big faith to God. I thank God I reached the office safe and sound.

Now my problem, I cannot eat during my entire shift, and I dont have money para makauwi. Bahala na. Ang alam ko lang, may napatunayan ako sa sarili ko. Sa ganitong pagkakataon, di problema kung wala kang malapitan, ang importante, alam mo kung paano mo ito malalampasan.

Thank God for another Challenge, I’m a better person again.

Bagnet: Ilocos Pride

Bagnet: Ilocos Pride

Mahigit isang buwan ko na ito ginagawa sa bago kong trabaho, at di ko maiwasang mapagod at mainis. Di din biro ang halos limang oras na byahe ko araw araw, 9 oras sa trabaho, oras sa pagkain, paglinis, at kung anong matirang oras ay siyang pahinga ko.

Aminado na talaga akong napabayaan ko na ang sarili ko.. Grabe talaga ang stress level sa biyahe pa lang. Mabuti na lang talaga ay masaya ako sa trabaho ko at masasabi kong magaan lang.

Nagtitiis na lang talaga ako kasi one of these days eh luluwag na oras ko at ang loob ko kasi may plano na akong lumipat ng bahay. I found 1 na pero i’m still trying to negotiate pa para maayos ang deal.

Tiis na lang, Kian. Malapit na ang hinihintay mong kaginhawaan, Lol

 

 

Nako tayong mga Pinoy napakahilig sa maaanghang. Yung iba parang ngumunguya na lang ng bakal kasi wala na silang nararamdamang hapdi sa bibig, pero yung iba naman, mahina ang resistance sa anghang kaya galon-galong tubig ang nilaklak, pero di pa rin matanggal tanggal ang anghang.

Ang mga sili ay nagtataglay ng Capsaicin na nagbibigay ng matinding reaksyon sa ating dila. Kpag nadampi ang Capsaicin sa ating taste buds ay magbibigay ng sensor papunta sa utak.

Hindi makakatulong kung iinom ka ng beer o tubig lang. Sabi nga nila, hindi maghahalo ang tubig at langis. Ang malangis na Capsaicin ay hindi mawawala, bagkus ay kakalat pa sa buong dila.

Ang pinakamabisang solusyon ay anumang produktong may GATAS.

16thdamselindistress: Dahil sa famous nga po kayo, sa tingin nyo po ba big deal po ba kung gano kadami ang followers ninyo? :)

Hey, i’m not famous. Pero to answer your question, NO. Hindi lahat ng followers mo ay mauutangan mo, mahihingan mo ng kahit anong tulong, o kahit man lang yung may matututunan ka. Yung iba jan, napopogian lang sayo o kaya finollow ka lang kasi maganda ang blog mo.

Ang pinakabig deal eh kung ilang TUNAY na kaibigan ang maeearn mo, active ka man o hindi, maganda man ang blog mo o puro anay man. :)

New face of blog. Mas friendly na sa mga text posts. :)

New face of blog. Mas friendly na sa mga text posts. :)